Getty Images/Alex Grimm

Blog ostalo

11.07.2019 | 13.16 > 13:21

Plivač koji je odveo Jugoslaviju do olimpijskog trona

Autor

Pre 71 godinu, 11. jula 1948. u Beogradu, rođen je Milan Lazarević jedan od najvećih rukometaša nekadašnje Jugoslavije.

Milan Lazarević

Screenshot

Čovek koji verovatno nije toliko poznat mlađim generacijama ljubitelja sporta, uz Branislava Pokrajca, Jovicu Cvetkovića i Mileta Isakovića, sigurno pripada elitnom krugu najznačajnijih asova u istoriji srpskog rukometa iako nikada nije uspeo da svoj neosporni kvalitet potvrdi osvajanjem nekog klupskog trofeja. Nekadašnji levi bek Crvene zvezde je pružao sjajne partije u šampionatima Jugoslavije, ali u konkurenciji bjelovarskog Partizana (koji se kao prvi klub sa prostora SFRJ okitio 1972. titulom evropskog prvaka), banjalučkog Borca, Zagreba i Crvenke maksimalan domet Milana i njegovih saigrača bilo je četvrto mesto u ligi osvojeno u sezoni 1973/74.

Ono što mu nije pošlo za rukom sa klubom Lazarević je nadoknadio u reprezentativnom dresu. Za selekciju ondašnjih ‚Plavih je nastupio 85 puta i ‚zabio‘ 216 golova, a besmrtnu slavu je stekao na Olimpijskim igrama u Minhenu 1972. kada je predvodio selekciju Jugoslavije do zlatne medalje i bio proglašen za najboljeg igrača turnira. Na tom prvom rukometnom olimpijskom turniru održanom nakon 36- godišnje pauze (prethodno je taj sport poslednji put bio na programu na Igrama u Berlinu 1936.), naša reprezentacija je u šest utakmica ostvarila isto toliko pobeda, dok je Milan u tim susretima ukupno 27 puta zatresao mreže rivala. Posebno je bio efikasan u odlučujućim duelima za medalje sa Rumunijom i Čehoslovačkom, kada je kao prvi strelac ‚Plavih po šest puta savladao protivničke golmane.

Ta 1972. bila je vrhunac karijere tog ‚brkajlije‘ koji je te godine proglašen za najboljeg rukometaša SFRJ, a u izboru “Zvezdine revije” izabran je, u konkurenciji fudbalskog asa Dragana Džajića i košarkaških majstora Dragan Kapičića, Ljubodraga Simonovića i Zorana Slavnića, za najboljeg sportistu tog beogradskog sportskog društva. Možda bi njegova zbirka reprezentativnih trofeja bila i veća da se 1974. nije zauvek oprostio od reprezentacije, pošto se kao diplomirani mašinski inženjer zaposlio u Nemačkoj gde živi i danas.

Milan je kao dečak počeo da se bavi sportom ali njegova prva ljubav nije bio rukomet, već plivanje koje je dugo trenirao. Stvari su se promenile kada se upisao u beogradsku V gimnaziju, gde je na njega presudno uticao profesor fizičkog vaspitanja Duško Stefanović, veliki obožavalac rukometa. Budući veliki as se prebacio sa plivanja na rukomet i počeo sa treninzima u tadašnjem trećeligašu Palilulcu. Tu ekipu je uskoro počeo da vodi mladi stručnjak Nikola Vučinić, koji je uspeo da realizuje ideju o fuziji Palilulca sa Crvenom zvezdom, uz dogovor da igrači ta dva do tada različita kluba imaju iste startne pozicije u beogradskom prvoligašu.

Mladi igrači Palilulca, među kojima se isticao bek Milan Lazarević, nametnuli su s u novom Zvezdinom dresu i praktično postali okosnica tima. Iako suočeni sa štrajkom nezadovoljnih Zvezdinih starosedilaca uspeli su da u prvoj sezoni sačuvaju prvoligaški status. Pridošlica iz Palilulca je u periodu od 1967. do 1974. u kome je nosio dres ‚crveno-belih‘ stekao status vođe i prve zvezde beogradskog tima. Imao je sjajan skok i precizan šut kojim je činio nemoćnim protivničke odbrane i rešetao mreže rivala.

You Tube


U sezoni 1970/71 Milan je u meču sa bjelovarskim Partizanom (18:12) postigao deset golova, dok je ekipi zavidovičke Krivaje (18:17) ‚zabio‘ jedan manje. U duelu sa istim timom se u narednom šampionatu devet puta upisao u strelce (23:17), da bi u prvenstvu 1972/73 nastavio sa efikasnošću pošto je devet puta pogodio gol Zagreba (26:22), te dao osam pogodaka u trijumfu nad Partizanom (21:11). Možda najblistavije partije u Zvezdinom dresu pružio je u sezoni 1973/74 u kojoj su Beograđani stigli do svog najvećeg uspeha – četvrtog mesta. Levi bek jugoslovenske reprezentacije je u tom prvenstvu čak 13 puta pogodio mrežu golmana Crvenke (23:24), u susretu sa Dinamom je sa 11 pogodaka bio najzaslužniji za trijumf Beograđana (17:16), dok je u remiju sa Borcem (18:18) bio strelac devet golova. Ipak, sve te njegove sjajne igre kao i povremeni bljesci Zvezde nisu bili dovoljni da se osvoje trofeji. Tim iz jugoslovenskog glavnog grada za koji su u to vreme – pored Lazarevića i njegovog kolege iz reprezentacije Branislava Pokrajca - nastupali Svetomir Ćeramilac, Andrija Banjanin, Rajko Lau, nije imao snagu da postiže uspehe u kontinuitetu, što je bio preduslov za stizanje do trona.

Zvezdina ‚zvezda‘ nije prošla u to vreme uobičajeni put od mlađih selekcija do A reprezentacije, već ga je, među ‚Plave, uočivši njegove kvalitete, mimo voznog reda ubacio trener državnog tima Vlado Štencl, stručnjak kome bez ikakve sumnje pripadaju ogromne zasluge za podvig jugoslovenskih rukometaša na Olimpijskim igrama u Minhenu. Lazarević je vatreno krštenje na jednom velikom takmičenju doživeo na Svetskom prvenstvu u Francuskoj 1970. godine na kojem su naši rukometaši osvojili svoju prvu medalju na Mundijalima. Ta medalja je imala bronzani sjaj. Nakon što su u četvrtfinalu savladali Mađare sa 11:10, ‚Plave je u polufinalu zaustavila selekcija DDR( 13:17), ali je u borbi za treće mesto jugoslavenski držani tim prosto pregazio Dance – 29:12.

Milan na tom šampionatu nije imao minutažu kakvu će dobiti na Olimpijskim igrama u Minhenu pošto je na njegovoj poziciji prednost dobio kontroverzni golgeter Zlatko Žagmeštar. Štencl je u dogovoru sa saveznim kapitenom Ivanom Snojem odlučio da za olimpijski turnir u glavnom gradu Bavarske napravi balasniran tim sastavljen od podjednako dobrih igrača, tačnije odstrani iz reprezentacije zvezde koje mogu mnogo toga da daju ekipi, ali i da joj isto tako i oduzmu. Žagmeštar je tako izostavljen sa spiska putnika za Minhen, a Lazarević je postao prvi levi bek ‚Plavih‘ što će se pokazati kao pun pogodak.

Jugoslovenski reprezentativci su paklene priprema za nastup na Igrama obavili u Ljubljani. Iako su na tim pripremama, kako su kasnije isticali, gotovo ispustili dušu, bili su maksimalno fizički spremni za olimpijski turnir, a što je, ne manje važno, niko od njih nije imao problema sa povredama. ‚Plavi‘ su nastup u D grupi olimpijskog nadmetanja započeli 30. avgusta 1972. pobedom nad Japanom (20:14). Nakon još ubedljivijeg trijumfa u utakmici sa Amerikancima (25:15), usledio važan duel sa Mađarima, čiji je ishod odlučivao o bodovima koji će se preneti u polufinalnu grupu. Bio je to neizvestan meč u kojem su izabranici tandema Štencl – Snoj ipak na kraju došli do pobede (18:16), a Zvezdin as je takvom ishodu doprineo sa četiri postignuta pogotka.

You Tube


Naša reprezentacija je gotovo sve utakmice na turniru započinjala sa Abasom Arslanagićem na golu, bekovski trio su činili Đorđe Lavrnić, Hrvoje Horvat i Milan Lazarević, protivnike su sa krila napadali Branislav Pokrajac i Miroslav Pribanić, dok je na crti bio pivot Nebojša Popović. Uz njih su u sastavu bili Zoran Živković, Petar Fajfrić, Milorad Karalić, Zdravko Miljak, Albin Vidović, Zdenko Zorko, Čedomir Bugarski, Dobrivoje Selec i Slobodan Mišković.

Jugoslavija je u prvom susretu polufinalne grupe lako savladala selekciju domaćina SR Nemačke sa 24:15, a Lazarević je, uz Lavrnića, bio najefikasniji u pobedničkom timu sa šest pogodaka. Na putu do finala preostala je samo jedna, ali najteža prepreka, trostruki svetski šampioni Rumuni. Selekcija koju su predvodili vrhunski individualci Gruja i Stinga stigla je u Nemačku kao prvi favorit za zlatnu medalju i želela da spoji titule svetskog prvaka i olimpijskog pobednika.

Utakmica koju su naši reprezentativci odigrali dva dana posle duela sa SR Nemačkom počela je nervozno, o čemu najbolje govori podatak da je prvi pogodak postignut tek u 12. minutu kada je Pribanić savladao rumunskog golmana. Ishod nadmetanja rukometnih divova bio je neizvestan sve do same završnice u kojoj su Jugovići stekli odlučujuću prednost od tri gola razlike – 14:13. Rumuni su do kraja uspeli samo da ublaže poraz (14:13). Junak trijumfa koji je obezbeđivao srebrnu olimpijski medalju bio je levi bek Crvene zvezde čijih je šest šuteva završilo u mreži protivnika.

Naši reprezentativci su očekivali da će se u duelu za zlato sastati sa Sovjetskim Savezom, ali su im posao olakšali Čehoslovaci koji su neočekivano bili bolji od selekcije vodeće zemlje tadašnjeg istočnog bloka. Jugosloveni su u istorijski finalni meč u Minhenu ušli kao veliki favoriti i tu ulogu su opravdali na parketu. Već na početku su stekli prednost od 4:0, da bi na poluvreme su otišli sa viškom od sedam pogodaka – 12:5. U redovima ‚Plavih‘ su briljirali Lazarević, čiji udarci su završavali u mreži Čeha, i Branislav Pokrajac, pokretač ubitačnih kontri selekcije sa Balkana. Kada je na semaforu u 47. minutu stajao rezultat 18:8, bilo je jasno ko će, nakon 36 godina pauze, biti olimpijski šampion u rukometu. Selekcija SFRJ je na kraju ostvarila pobedu od pet pogodaka razlike (21:16), a nekadašnji plivač iz Beograda je ponovo bio najefikasniji u našem timu sa šest postignutih pogodaka.

Trijumf u Minhenu bio je vrhunac rukometne karijere Milana Lazarevića koji je izabran za najboljeg igrača olimpijskog turnira. Njegova reprezentativna karijera se, međutim, bližila preranom završetku. Nakon Svetskog šampionata u Istočnoj Nemačkoj, na kojem su Jugosloveni 1974. ponovo osvojili bronzano odličje, Milan se zauvek oprostio od državnog tima pošto se preselio u Saveznu Republiku Nemačku gde je kao mašinski inženjer u Nirnbergu započeo poslovnu karijeru. Za Zvezdu je još kratko nastupao u sezonama 1975/76 i 1976/77 kada se zbog obaveze služenja vojnog roka privremeno iz Nemačke vratio u Jugoslaviju. Čovek koji je bio najzaslužniji za prvo jugoslovesko olimpijsko zlato sada povremeno dolazi u Srbiji, a svake godine se redovno sastaje sa nekadašnjim saigračima iz minhenskog pobedničkog tima. Iako su im se redovi proredili, a nekadašnja država transformisala u nekoliko nezavisnih zemalja, Milan i njegovi drugovi i dalje mogu sa ponosom da se prisećaju blistavih igračkih dana, odnosno podviga koji im je omogućio da se nađu na rukometnom Olimpu.

Komentari (3)

Komentar je uspešno poslat.

Slanje komentara nije uspelo.

Neispravan kod, pokušajte ponovo

Uran

Zanimljiv je deo prvih pola sata video snimka. Dovoljno da se ukapira sta u bilo kom sportu znači reprezentacija i kako se stiže do olimpijskog zlata... 5 godina projektovanja i uigravanja tima, meseci priprema, taktika u kojoj se namenski gubi niz utakmica na isti način kako bi se protivnik koji se očekuje u finalu uljuljao u sistem igre i kako bi se tek u borbi za medalju pocistio jer se stil igre preokrene naizgled iznenada, analiza žreba, grupa, zadatak igraču da mesecima prati protivnickog igrača kog će čuvati u polufinalu ili finalu, vojna disciplina i poštovanje i fizička spremnost maratonaca... I onda jednostavno svi sa poluosmehom kažu mogli smo još toliko da odigramo i ne bi se umorili... Kako to izgleda danas? Pa rezultati govore, kako onda tako i sad...

Odgovori 23 0

Rale

Bravo za komentar. Nekada smo bili junacki i ponosan narod, o trenutnom stanju nema potrebe trositi reci...

3 0

big blue

Secam se brkajlike. Bio je izrazita licnost. I super ste sto ste mu posvetili tekst, kao i celoj toj generaciji, zacetniku nasih rukometnih uspeha. Bravo za SK!

Odgovori 32 0

* Sva polja su obavezna

Loading...