Gray Mortimore/Getty Images

Blog ostalo

12.02.2020 | 09.00

Žućko

Autor

U ovoj vesti

OKK Beograd

Pre nešto više od 81 godine, 5. novembra 1938. u Somboru je rođen jedan od najvećih košarkaša nekadašnje Jugoslavije - legendarni Radivoj Korać.

Radivoj Korać

YouTube screenshot

Čovek koji je prerano otišao sa ovog sveta u tragičnoj saobračajnoj nesreći kod Sarajeva 2. juna 1969. bio je prvi igrač tadašnje Juge u šezdesetim godinama prošloga veka, ali je i vrhunskim nastupima na međunarodnoj sceni obezbedio trajno mesto među vodećim asovima u evropskoj košarci. ‚Žućko‘, kako su ga zvali zbog riđe kose, ostavio je neizbrisiv trag kao nenadmašni košgeter, međutim, u mnogim utakmicama je pokazao sposobnost da svoje individualne kvalitete podredi potrebama tima, te pruži vrhunske igre u odbrani.

Ostalo je zapisano da je raj 193 centimetra visoki krilni centar kao košarkaš OKK Beograda čak sedam sezona uzastopno bio najbolji strelac prvenstva naše države, što nikome, pre ni posle njega nije pošlo za rukom. Prosečno je postizao 32,7 poena po meču, a svoju efikasnost je potvrdio i u Italiji gde je nastupajući za ekipu Petrarke iz Padove, bio takođe košgeter šampionata. Korać je svoje sjajne realizatorske sposobnosti pokazao i noseći dres sa šest buktinja na najvećim takmičenjima. Tri puta je poneo epitet najboljeg strelca evropskih šampionata, a to priznanje mu je pripalo i nakon završetka olimpijskog turnira u Rimu 1960. godine.

Kao član reprezentacije Jugoslavije, za koju je nastupio 157 puta, postigavši ukupno 3.265 poena (20,8 po utakmici), osvojio je po dve srebrne medalje na svetskim (1963. i 1967.) i evropskim (1961. i 1965.) prvenstvima, kao i srebrno odličje na svom poslednjem velikom takmičenju – Olimpijskim igrama u Meksiku 1968. godine. Zbirku medalja dopunio je bronzom osvojenom na prvenstvu ‚Starog kontinenta‘ u Vrdoclavu 1963. godine, dok su zlatne medalje i titule sa najvećih košarkaških priredbi počele da stižu u Jugoslaviju tek posle njegovog tragičnog odlaska.

U dresu ‚plavih‘ najviše poena postigao je u susretu sa Izraelom – 42, a na čak 91 utakmici bio je najefikasniji igrač naše reprezentacije. Ipak, u istoriju je ušao po još nenadmašenom rekordu ostvarenom u duelu njegovog OKK Beograda sa ekipom Alvika (155:57) u Kupa evropskih šampiona 1965. godine. ‚Žućko‘ je svojom levicom zatrpao koš švedskog prvaka sa čak 99 poena, što ni nakon uvođenja trojki u elitnom evropskom takmičenju nijednom igraču više nije pošlo za rukom.

youtube


Iako je sportu u kojem se proslavio dao najviše, ostavio je trag i u drugim oblastima, zapravo se može reči da je bio svestrano obrazovan čovek, intelektualac među koševima. Studirao je Elektrotehnički fakultet i govorio nekoliko jezika, a zanimale su ga muzika, slikarstvo, književnost, pozorište... Sa jednog puta u London doneo je u Beograd prvi ploču Bitlsa, ali i izrekao prognozu da će ta tada anonimna britanska grupa zapaliti svet. Družio se sa našim nobelovcem Ivom Andrićem koji ga je 1963. pozvao da zajedno dočkekaju Novu godinu, a kasnije, nakon Koraćeve smrti, prilikom odlazaka u Sarajevo posećivao mesto njegove tragične pogibije.

Ta mašina za davanje koševa je van terena bila izuzetno skroman i druželjubiv momak. Sa prijateljima, ali i poznanicima se redovno sastajao u beogradskoj Knez Mihailovoj ulici, na legendarnom “Žućkovom ćošetu”, gde je danas postavljena spomen ploča u znak sećanja na velikog asa. Mada je poslednjih nekoliko godina karijere proveo u inostranim klubovima, košarku nije igrao zbog materijalnih interesa, već iz ljubavi prema tom sportu. Jednom je odbio ponudi direktora Crvene zvezde Aleksandra Geca da za dvosoban stan i automobil Fijat 1300 iz OKK Beograda pređe u klub sa Malog Kalemegdana sa za njega karakterističnim obrazloženjem: “Hvala Saša, ali to mene zaista ne interesuje”.

Sa porodicom se nakon II svetskog rata iz Sombora preselio u glavni grad Jugoslavije gde je pohađao II beogradsku gimnaziju i kao 16-godišnjak počeo da trenira košarku u juniorima OKK Beograda. Vrlo brzo je pokazao veliki talent i ispoljio košgeterske sposobnosti. Posle jedne utakmice u kojoj je ubacio 32 pooena, tadašnji šef stručnog štaba tog kluba, a kasniji generalni sekretar FIBA, Bora Stanković je, kako je kasnije pričao, od trenera juniorskog tima prvi put čuo za tog momka i odlučio da ga prebaci u seniorsku ekipu.

Tako je započela velika karijera Radivoja Koraća koji je već 1958. sa OKK Beogradom osvojio prvu titulu šampiona države i debitovao za najbolju selekciju Jugoslavije. Prvi nastup na velikoj međunarodnoj sceni imao je 1960. na Olimpijskim igrama u Rimu, gde su ‚plavi‘ osvojili šesto mesto, a ‚Žućko‘ sa 189 ubačenih poena (23,6 po meču) ušao u istoriju kao prvi strelac turnira.

You Tube


Naredne, 1961. godine bio je još uspešniji. Jugosloveni su na prvenstvu ‚Starog kontinenta‘ u Beogradu uzeli svoju prvu (srebrnu) medalju na velikim takmičenjima čemu je odlučujuće doprineo 22-godišnji momak iz Sombora, koji je bio, ne samo najbolji strelac (sa 216 poena), već i MVP turnira. Korać je već tad postao ime u evropskoj košarci, a kvalitet je nastavio da potvrđuje i u narednim sezonama efikasnim nastupima u klubu i državnom timu.

Jugosloveni su 1963. nastupili na dva velika takmičenja – Prvenstvu Evrope u Poljskoj i Mundobasketu u Brazilu. Mada su naši reprezentativci na turniru u Vroclavu morali da se zadovolje samo medaljom bronzanog sjaja, ‚Žućko‘ je ponovo, ovoga puta sa 239 koševa, poneo epitet najefikansijeg igrača evropskog šampionata. Na prvenstvu naše planete u najvećoj južnoameričkoj zemlji sa drugovima se popeo na drugo mesto na pobedničkom postolju, dok je na individualnom planu sa 150 poena bio peti najbolji strelac tog takmičenja.

Da tih godina od njega nije bilo boljeg košgetera na kontinentalnim prvenstvima potvrdio je 1965. u Sovjetskom Savezu. Naša reprezentacija je na tom turniru zauzela drugo mesto iza selekcije domaćina, a as OKK Beograda je, ubacivši u koševe rivala ukupno 195 poena, treći put uzastopno dobio priznanje namenjeno prvom strelcu šampionata Evrope. Sa svog poslednjeg Mundobasketa, održanog 1967. u Urugvaju, vratio se sa sa još jednom srebrnom medaljom. Ponovo je, naravno - što je već postala normalna stvar – bio sa 129 datih koševa najefikasniji igrač ‚plavih‘ na jednom velikom nadmetanju.

Precizna ‚Žućkova levica‘ omogućila je OKK Beogradu da se još tri puta (1960. 1963. i 1964.) popne na jugoslavenski košarkaški tron. Nemilosrdni egzekutor je, nakon sedam uzastopnih sezona u kojima je bio nabolji strelac nacionalnog šampionata, odlučio da 1967. prihvati ponudu Standarda iz Liježa i nastavi karijeru u Belgiji. Narednu sezonu Standard je okončao kao novu šampion svoje zemlje, a njegova prva zvezda je odlučujuće doprinela tom uspehu kao košgeter prvenstva.

You Tube


Iz tog vremena ostala je upamćena jedna anegdota o čoveku koji je precizno izvodio slobodna bacanja na specifičan način – sa dve ruke odozdo. Koraća, koji je jedne večeri bio gost belgijske televizije u šou programu, voditeljka je upitala koliko može da pogodi slobodnih bacanja iz 100 pokušaja. Naš as je skromno odgovorio:”Šezdeset do sedamdeset”, posle čega je podignuta zavesa u studiju iza koje je stajao koš, a ‚Žućko‘ zamoljen da se oproba na improvizovanom terenu. Umesto predviđenih 60 do 70 poena, jugoslavenski reprezentativac je realizovao svih 100 slobodnih bacanja u belgijskom televizijskom studiju!

Poslednju sezonu u karijeri (1968/69) Radivoj je odigrao u dresu italijanske Petrarke. Sa ekipom iz Padove se nije upisao u listu šampiona Italije, ali je sa 592 poena ubačena u 22 utakmice poneo epitet najefikasnijeg igrača lige na čizmi. Prethodno je sa ‚plavima‘ u oktobru 1968. na Igrama u Meksiku stigao do svog prvog, srebrnog olimpijskog odličja. Mada nije bio efikasan kao na nekim prethodnim takmičenjima, pružio je značajan doprinos velikom uspehu izabranika Ranka Žeravice.

Blistao je u duelu sa Italijanima, dok je u istorijskoj polufinalnoj utakmici sa Sovjetima – koju smo dobili sa 63:62 zahvaljujući preciznoj ruci Vladimira Cvetkovića sa linije slobodnih bacanja – ubacio 12 poena, tri manje od našeg najefikasnijeg igrača Petra Skansija. Nažalost, Jugosloveni u finalu nisu mogli da se suprotstave superiornom američkom timu, a ‚Žućko‘ je svoj poslednji reprezentativni nastup na nekom velikom takmičenju okončao sa jednim postignutim košem.

Kup Radivoja Koraća

KSS

Kup Radivoja Koraća

Želeo je da naredne 1969. sa reprezentacijom na Prvenstvu Evrope u Italiji konačno stigne do Olimpa, međutim smrt ga je onemogućila da nastupi na tom šampionatu. Na insistiranje čelnika KSJ Korać je 1. juna u Sarajevu bio akter prijateljskog susreta selekcija Jugoslavije i BiH. Narednog kišnog dana je, vraćajući se svojim kolima iz glavnog grada BiH za Beograd, u predgrađu Sarajeva (mesto Kamenica) udario na jednom mostu u autobus koji je dolazio iz suprotnog pravca. Sudar je bio strahovit, a teško povređenog košarkaškog majstora su u svoj automobil prebacili selektor Ranko Žeravica i njegova supruga Zaga i zatim ga odvezli u sarajevsku bolnicu.

Nažalost, za ‚Žućka‘ nije bilo spasa. Njegovom ispraćaju iz Sarajeva prisustvovalo je nekoliko hiljada ljudi, a Korać je postao prvi jugoslovnski sportista kome je posmrtno ukazana čast da bude sahranjen u Aleji velikana u Beogradu. Na insistiranje Tita – i sa obrazloženjem “da je bio veći od zemlje koju je predstavljao, odnosno da je pripadao celom svetu” - Radivojev kovčeg je na tom poslednjem putu ka večnom prebivalištu bio pokriven, ne jugoslovenskom, već olimpijskom zastavom.

Želeći da sačuva uspomenu na tog košarkaškog velikana FIBA je 1971. godine, na predlog generalnog sekretara Vilijama Džonsa, pokrenula međunarodno klupsko takmičenje – Kup Radvoja Koraća. Po njegovom gašenju 2002. godine ‚Žućko‘ se preselio u Srbiju gde sada nacionalni Kup nosi njegovo ime. Posmrtno je našao mesto i u Košarkaškoj kući slavnih u španskom Alkobendasu, a od zaborava ga čuvaju i nazivi ulica na beogradskom Vračaru, kao i drugim gradovima. Iako je od fizičkog nestanka tog asa prošlo više od pola veka, Radivoje Korać još živi u sećanjima ljudi sa naših prostora, ali i košarkaških poštovalaca širom sveta. Njegova zaostavšina je, jednostavno, suviše velika da bi bila prepuštena zubu vremena.

Komentari (11)

Komentar je uspešno poslat.

Slanje komentara nije uspelo.

Neispravan kod, pokušajte ponovo

Eto..

Od Žućka do Jokića..Sombor. Čačak pa Sombor.

Odgovori 23 2

Manolito Sasic

i u blizini Rebrača rođen

14 0

Ajvar

Pa Sombor se naselio Srbima tek posle prvog svetskog, najvise posle drugog. Tako da...

0 18

* Sva polja su obavezna

Cenićev 90. rođendan: Naš (čo)vek

Cenićev 90. rođendan: Naš (čo)vek

Cenićev 90. rođendan: Naš (čo)vek

Dame se ne pitaju za godine, čak i kada se, poput naše kraljice igara, bliže stotoj. To tek ne bi učinio džentlmen, bezmalo ceo vek njen verni sledbenik, a junak ove priče... Borivoje Cenić, čuveni srpski trener.

Preminuo Srđan Suki Sulejmanović

Autor

Preminuo Srđan Suki Sulejmanović

Preminuo Srđan Suki Sulejmanović

Jedan od najboljih i najpoznatijih foto-reportera iz Srbije i regiona Srđan Suki Sulejmanović preminuo je u 53. godini.
Loading...