Evrogol iz Jene dovoljan za ulazak među legende

Blog ostalo 10. apr 202210:001 komentar
Podeli:
Cvijetin Blagojević
imago/Fred Joch via Guliver Image

Pre 67 godina, 10. aprila 1955. u Loparama, podno planine Majevice, rođen je nekadašnji fudbaler tuzlanske Slobode i Crvene zvezde Cvijetin Blagojević.

Ovaj kreativni vezista bio je jedan od ključnih stubova crveno-belih u nezaboravnom maršu tima Branka Stankovića do finala Kupa UEFA u sezoni 1978/79, o čemu govori i podatak da je tada bio proglašen za četvrtog najboljeg mladog igrača u Evropi. Kao član tima sa beogradske “Marakane” učestvovao je u osvajanju tri titule šampiona Jugoslavije i jednog nacionalnog Kupa, pa ipak u dresu tog kluba (kao i kasnije u inostranstvu) nije ostvario one domete u karijeri kakvi su se očekivali.

Posle dve sjajne sezone u Zvezdi otišao je u JNA, a po povratku je, dobrim delom i zbog povreda sa kojim se suočavao, usledila njegova igračka stagnacija. Više vremena je provodio na klupi nego na terenu, da bi 1983. godine otišao u grčki Egaleo. U inostranstvu je još nastupao za švedski Vasalunds i portugalski Maritimo, da bi poslednju sezonu (1986/87) pred igračko penzionisanje proveo na tuzlanskom “Tušnju” u svom prvom klubu Slobodi. Zanimljivo je da Blagojević, iako je 1978. pozvan na pripreme reprezentacije, nije odigrao nijednu zvaničnu utakmicu u dresu sa šest buktinja.

Nakon završetka igračke karijere, poput mnogih bivših fudbalera, zaplovio je u trenerske vode. Vodio je ekipe Železnika, Kozare (Gradiška), Radničkog (iz Obrenovca i Pirota), Radnika (Surdulica), kao i zvorničke Drine. U tom klubu je u sezoni 2015/16, pre nego što mu je uručen otkaz, kao šef stručnog štaba bio na klupi u 12 utakmica Premijer lige BiH. Jedno vreme je u Crvenoj zvezdi obavljao posao trenera omladinaca, da bi posle razlaza sa klubom iz Zvornika, na “Marakani” počeo da radi kao skaut.

Blagojević je posedovao odličnu tehniku i imao, ne samo dobar pregled igre, već i precizan šut kojim je često pogađao protivničke mreže. Stariji ljubitelji fudbala se dobro sećaju njegovog antologijskog gola u utakmici sa istočnonemačkim timo Karl Cajs u Jeni u revanšu utakmice Kupa UEFA (sezona 1979/80) kada je šutem upućenim gotovo sa pola terena matirao istrčalog čuvara gola domaćih. Ostao je upamćen i kao asistent Dušanu Saviću prilikom postizanja nezaboravnog pogotka na londonskom “Hajberiju” 6. decembra 1978. godine, pošto je nakon njegovog preciznog centaršuta centarfor ’crveno-belih poluvolejom zakucao loptu u mrežu Arsenala. Nažalost, decenijama dugi dobri odnosi između ove dvojice saigrača iz Zvezde su pokvareni  2013. kada je, kako ističe junak naše priče, Savić, tada predsednik trenerske škole Fudbalskog saveza Srbije, odbio Blagojevićevu kandidaturu za dobijanje profi licence.

„Mislim da je Dule Savić tu ispao nekorektan. Tada sam već imao 20 godina radnog staža kao trener. Da ja ne mogu da dobijem licencu… Zna i on da je pogrešio, zašto je to uradio to on zna. Ali, to mu je veliki minus kod mene”, nije skrivao nezadovoljstvo postupkom svog bivšeg klupskog druga.

Blagojević je još kao dete 1966. počeo da trenira fudbal u Slobodi, gde je prošao kroz sve mlađe kategorije do prvog tima. Prvi profesionalni ugovor sa tuzlanskim klubom potpisao je 1974. godine da bi dve godne kasnije u “Maksimiru” na utakmici sa Dinamom debitovao za najbolji tim ekipe sa “Tušnja”. Bila je to možda najjača ekipa u istoriji Slobode za koju su nastupali Sarajlić, Mulahasanović, Hukić, Šećerbegović, a  mladi vezista iz Lopara, ne samo da je brzo postao jedan od njenih ključnih igrača, več i svojim nastupima privukao pažnju najvećih kluboova tadašnje Juge. Cvijetina su na leto 1978. želeli da dovedu beogradski večiti rivali. Partizan mu je nudio duplo više od Zvezde, međutim, on je bez razmišljanja odlučio da prihvati ponudu sa “Marakane”.

„Bio sam veliki zvezdaš i ne bih otišao na stadion JNA da su nudili i milion tadašnjih para, što je danas neshvatljivo”, objasnio je mnogo godina kasnije razloge prelaska među ’crveno-bele’.

Debitovao je za najtrofejniji klub Jugoslavije na utakmici sa ekipom Budućnosti, da bi već posle tri susreta odigrana na “Marakani” postao ljubimac navijača Zvezde koji su na tribinama našeg najvećeg stadiona počeli da skandiraju “Blagoje, Blagoje“. Zvezda je te sezone neočekivano stigla do finala Kupa UEFA, a pojačanje pristiglo iz Slobode je tom uspehu doprinelo dobrim igrama, ali i sa dva važna gola. Bio je strelac pobedonosnog pogotka u prvoj utakmici drugog kola sa Sportingom u španskom Hihonu, što se, nakon revanša u Beogradu (1:1), pokazalo kao presudno za prolazak u narednu rundu. Svojim pogotkom na “Marakani” doneo je jugoslovenskom klubu minimalnu prednost pred revanš sa Arsenalom, da bi u Londonu asistirao Saviću kod već pomenutog antologijskog gola na “Hajberiju”.

Posle sjajnih partija u četvrtfinalnom odmeravanju snaga sa Vest Bromvič Albionom Blagojević je dobio ponudu da potpiše predugovor sa klubom iz Birmingema. Nuđeno mu je da za taj potpis primi kaparu od tadašnjih 100.000 funti, dok bi celokupni transfer trebalo da iznosi 800.000 funti. Vezista Zvezde, koji je tada imao 24 godine, nije prema ondašnjim propisima FSJ mogao da ode u inostranstvo dok ne napuni 28 godina, ali su Englezi, kako tvrdi Blagoje, bili spremni da, uz potpis predugovora, čekaju da se steknu uslovi za realizaciju ovog transfera. Mladić iz Lopara, ipak, nije prihvatio sjajnu finanansijsku ponudu VBA. Kada je kasnije obavestio trenera Stankovića o razgovoru sa predstavnicima kluba sa Ostrva, iskusni stručnjak je čitavu stvar kratko prokomentarisao rečima: “Glupi Bosanac”.

Malo je nedostajalo da Blagoje ne bude akter prvog finalnog susreta sa Borusijom u Beogradu. Kada je u novinama video sastav Zvezde u kome je pored njegovog imena stajala zagrada, ljutito je napustio karantin i otišao kući. Stankovićevom pomoćniku Stevanu Ostojiću su bila potrebna dva noćna razgovora da ubedi nezadovoljnog veznog igrača da se vrati u karantin, pa je Cvijetin, ipak, bio starter u meču koji je 9. maja 1979. na prepunoj “Marakani” završen bez pobednika (1:1).

U narednoj sezoni (1979/80) je odigrao 32 prvenstvena susreta i postigao dva pogotka u šampionatu Jugoslavije koji je okončan Zvezdinim osvajanjem titule. Nosio je dres ’crveno-belih’ u svih šest susreta u Kupu UEFA, od kojih mu je, bez sumnje, u najlepšem sećanju ostao onaj odigran u Jeni sa Karl Cajsom (Zvezda ga je dobila sa 3:2) na kome je zabio gol preciznim udarcem upućenim gotovo sa centra igrališta. Nažalost, Cvijetin i  njegovi drugovi nisu uspeli da ponove podvig iz prethodne sezone, pošto ih je u osmini finala zaustavio Bajern. Nakon poraza u Minhenu (2:0), u revanšu su u 50. minutu stigli do željenog rezultata (3:0), međutim tada je na scenu stupio Diter Henes i sa dva pogotka odveo Nemce u četvrtfinale.

Usledila je sezona 1980/81 u kojoj je оdigrao 16 prvenstvenih mečeva u prvom delu šampionata, a zatim otišao u JNA. Po povratku iz vojske sučio se sa povredama (operacija prepona ga je duže odvojila od terena) zbog čega nikako nije uspevao da se vrati u formu koja ga je krasila tokom prve dve sezone provedene u Zvezdi. Izgubio je status standardnog prvotimca, ali je, ipak, u sezoni 1982/83 podigao nivo igre i zabeležio 20 prvenstvenih nastupa. Rastanak sa ’crveno-belima’ usledio je nakon prvog dela sezone 1983/84 u kojoj je odigrao samo tri prvenstvena susreta.

Fudbaler kome je pre nekoliko godina engleski VBA nudio ogromnu sumu novca da samo potpiše predugovor, otišao je – kako je kasnije isticao – za male pare u grčki Egaleo. U njemu se nije dugo zadržao, baš kao ni u narednim inostranim klubovima Vasalundsu i Maritimu, da bi igračku karijeru priveo kraju u Slobodi, kojoj je u sezoni 1986/87 pomogao da sačuva prvoligaški status.

Cvijetin Blagojević sigurno nije stigao do onih igračkih visina koje su nagoveštavale njegove prve sezone u Zvezdi, a izvesno je da je nezadovoljan što u trenerskom poslu nije dobio priliku da se dokaže u nekom od većih klubova. Pa, ipak, i ono što je uradio tokom te svoje dve najblistavije sezone, obezbeđuje strelcu antologijskog gola iz Jene i asistentu Savićevog pogotka sa londonskog “Hajberija” mesto među legendama Zvezde, kao i jugoslovenskog fudbala.

Komentari

Vaš komentar